Dubium

Just another WordPress site

16 Σεπτεμβρίου 2013, για την ομορφιά


17/09/2013


BEAUTY OF ART
Ο λόγος για την εκπαίδευση και όχι για την Παιδεία, που συνήθως πρωταγωνιστεί στη λίστα παραπόνων των περισσότερων, δικαίως βέβαια. Όμως καλό θα ήταν να μη γενικεύουμε τα πράγματα. Η εκπαίδευση και οι πρόσφατες προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις, περί υποβάθμισης των καλλιτεχνικών στη δευτεροβάθμια, έγιναν αιτία για μια από τις πιο ζωντανές διαμαρτυρίες της Θεσσαλονίκης του 2013 και το δηλώνω με περισσή αυτοπεποίθηση και υπερηφάνεια. Μια διεκδίκηση και όχι αγανάκτηση, που ξεχύθηκε στους δρόμους δυναμικά και απέδειξε το ουσιαστικότερο όλων. Ότι «η τέχνη θέλει το σχολείο και το σχολείο την τέχνη». Το έκανε έμπρακτα και δεν έδωσε περιθώρια αμφιβολίας.

Ένα σύνολο ανθρώπων με διαφορετικές ιδιότητες, ηλικίες, αρμοδιότητες και απόψεις ενδεχομένως, δημιούργησε μια ενιαία πορεία κατά μήκος ολόκληρης της οδού Τσιμισκή, η οποία κάθε άλλο παρά αδιάφορη ήταν, ακόμη και για εκείνους που μπαινοέβγαιναν στα μαγαζιά. Αποδεδειγμένα, διότι κι εγώ εκεί βρισκόμουν, όταν άκουσα τα τύμπανα, τα ντέφια, τις κιθάρες και το τραγούδι μιας πρωτοεμφανιζόμενης χορωδίας, χιλιάδων διαδηλωτών. Γύρισα και αντίκρισα το πρόσωπο της «κραυγής» του Μουνκ, ζωγραφισμένο με κάρβουνο και κολλημένο πάνω στα παλούκια, να με κοιτάει με απόγνωση, ίσως και με αίσχος που δεν ακολουθάω. Ακολούθησα.

 Το αίτημα ήταν τόσο σαφές που θα μπορούσε να θεωρηθεί μια σοφή και ενοχλητική παρατήρηση προς τα αυτιά του υπουργού Παιδείας: Η ζωγραφική, η μουσική και το θέατρο, κατέχουν βασική θέση στην εκπαίδευση όπως και στη ζωή μας. Πράγματι, μια απλή παρατήρηση, εφόσον τόσο μικρόμυαλη και ανόητη μοιάζει η απόφαση για κατάργηση των καλλιτεχνικών στη δευτεροβάθμια. Αυτό μας έδωσε να καταλάβουμε το πλήθος των καθηγητών και μαθητών (ώ ναι!) που δεν κάθισαν σπίτι τους να απεργήσουν, αλλά οργάνωσαν με όρεξη μια κίνηση με ουσία. Βάλαν μελωδία στα συνθήματα, διασκεύασαν τραγούδια και έδωσαν χρώμα στα πανό, κουβαλούσαν παλούκια με ζωγραφιές και έπαιζαν μουσική σα να μην υπήρχε άλλος τρόπος να μιλήσουν. Αυτό είναι το σημαντικό. Ας κατανοήσουμε ότι οι διέξοδοι ποικίλουν και έχουν να κάνουν με τρόπους δημιουργίας και όχι κατανάλωσης. Με τρόπους μόρφωσης, όχι κερδοφορίας.

Το ζήτημα δεν είναι διόλου ασήμαντο. Εκτός αν θεωρούμε ασήμαντη τη δημιουργικότητα, που αποτελεί αφετηρία κάθε καινοτομίας. Εκτός αν θεωρούμε ασήμαντα τα κάστρα, τον Πύργο, τον Παρθενώνα, που από τον πιο χαλαρό και ανίδεο μέχρι και τον πιο συνειδητοποιημένο Έλληνα, γίνονται λόγος υπερηφάνειας έστω μια στιγμή στη ζωή του. Εκτός αν συνάμα, η μουσική δεν είναι το σημαντικότερο μέσο έκφρασης διεθνώς, που αν πέσει στην υποψία του έρωτα φτιάχνει τα μεγαλύτερα ταλέντα. Σαφώς βέβαια, αυτό αναιρείται αν πούμε ότι τα μεγαλύτερα ταλέντα και οι γνησιότεροι έρωτες δεν κάνουν την πρώτη τους εμφάνιση στο Γυμνάσιο, ή κι αν αυτό συμβαίνει…. Είναι ασήμαντο.

Ασήμαντο ας παραδεχτούμε, ότι πιστεύουμε πως είναι και το χρώμα, το σχήμα της καρδιάς, το ραβασάκι. Ασήμαντη και η πρώτη ζωγραφιά του παιδιού σου αγαπητέ υπουργέ, πρωθυπουργέ, άπραγε δάσκαλε και αδιάφορε γονέα. Μέχρι κάποιοι να ισχυριστούν το αντίθετο και να σε κάνουν να αισθανθείς σημαντικός, σου δώσουν ώθηση και συνεχίσεις.

Πάρε λοιπόν ένα γλειφιτζούρι κύριε υπουργέ για την ασήμαντη απόφασή σου. Κάτι τέτοιο σου αντιστοιχεί, αφού συγκρίνεσαι με τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα, που μίλησαν για τα βαριά θεμέλια στην ελληνική Παιδεία. Με απαραίτητα μαθήματα, τα καλλιτεχνικά, τη γραμματική, τη μουσική, τη γυμναστική και τα μαθηματικά. Φυσικά, δε θα καρπωθώ αυτά τα λόγια εθνικοφροσύνης. Αυτούς εξυμνούσε πριν λίγες μέρες ο πρωθυπουργός, δίνοντας ψεύτικο θάρρος. Για τέτοιου μεγέθους υποκρισία μιλάμε.

Ας μην ξεχνιόμαστε όμως. Η εκπαίδευση αποτελεί ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο της Παιδείας. Αν δεν το εκμεταλλευτούμε σωστά, θα πάει άδικα χαμένο κάτι καθοριστικό και πολλοί άνθρωποι θα χάσουν τη μοναδική ευκαιρία να μορφωθούν και να εντοπίσουν τον εαυτό τους μέσω αυτού. Όμως η Παιδεία είναι κάτι άλλο. Είναι ζωντανός οργανισμός, με φωνή και όραμα. Η Παιδεία είναι πλήθος παιδιών που γράφουν, τραγουδούν και δίνουν χρώμα, δείχνοντας πόσο σημαντική είναι. Το είδα μπροστά μου σήμερα κι όποιος δεν πείθεται, ίσως θεωρεί ασήμαντη την ομορφιά. Γιατί αυτό ήταν. Μια πορεία με χαμόγελο, για την ομορφιά. Παλεύουμε για την ομορφιά γαμώτο. ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ..

Δεν είναι σημαντικό;

Σοφία Χατζηπασχάλη


Facebooktwittergoogle_plusmail

Σχόλια για το “16 Σεπτεμβρίου 2013, για την ομορφιά


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *