Dubium

Just another WordPress site

Ο κύριος Ζ.Ζ., μέρος Δ’


03/03/2014


800px-Château_de_Balincourt_-_façade_sur_jardin

 

Μέρος Δ’

 

Ο μέγας χορηγός

 

«…Κύρια επιδίωξή μου ήταν να βοηθήσω τον Βενιζέλο και να εξαναγκάσω τον βασιλιά Κωνσταντίνο να βάλουν τη χώρα στον πόλεμο στο πλευρό των Αγγλογάλλων. Χρησιμοποίησα την προσωπική μου περιουσία, τα χρήματα των Άγγλων και τη γενναιόδωρη βοήθεια του Λόυντ Τζορτζ, πρωθυπουργός τότε της Μεγάλης Βρετανίας, για τον σκοπό αυτό. Προσπάθησα να εξαγοράσω εφημερίδες, ραδιόφωνα, πολιτικούς και αξιωματικούς. Στην ταραγμένη περίοδο που ακολούθησε ο παλιός μου φίλος, ο Σκουλούδης, τάχθηκε στο πλευρό του βασιλιά αλλά δεν πτοήθηκα. Για να ενισχύσω οικονομικά το κόμμα των Φιλελευθέρων πλησίασα τον Γεώργιο Αβέρωφ, καθώς ο Βενιζέλος αρνείτο να δεχθεί προσωπικά τις δωρεές μου, και χρηματοδότησα έναν εκδοτικό οίκο για λογαριασμό τους. Πρόσφερα κι άλλες πολλές ευεργεσίες εκεί, όπως κάποιο μεγάλο ποσό για την ίδρυση του ινστιτούτου Παστέρ στα 1919. Αφού ο Κωνσταντίνος εκδιώχθηκε κι ο στόχος μου επιτεύχθηκε παρασημοφορήθηκα με τον Σταυρό του Σωτήρος για τη δράση μου. Ήταν μία μόνο από τις εκατοντάδες διακρίσεις που έλαβα ανά τον κόσμο σε ανταμοιβή των υπηρεσιών μου.

 

Δεν κατάφερα ως τώρα να ξεκαθαρίσω μέσα μου για ποιο λόγο ανακατεύτηκα μετά στα σχέδια του Βενιζέλου για τη Μικρασία. Ίσως εξαιτίας της καταγωγής μου ή της μανίας μου να επιδιώκω το ανέφικτο για τους πολλούς. Ίσως γιατί σ’ όλη μου τη ζωή παρέμεινα ένας ανατολίτης εμιγκρές με αποικιακό ντύσιμο, πολλά διαβατήρια και καμιά πατρίδα. Ίσως απλά για το κέρδος. Μάλλον δεν θα ξεδιαλύνω ποτέ τα μυστήρια του εαυτού μου.

 

Όπως και να ‘χει πήγα στην Κωνσταντινούπολη στα 1920 για να στήσω μια καινούρια τράπεζα με την επωνυμία  Banque Commerciale de la Mediterranee, που ανήκε στην επίσης δική μου γαλλική Banque de la Seine και στεγαζόταν στα γραφεία της προσωρινά διαλυμένης Deutsche Orientbank. Με τα χρήματά της αγόρασα μερίδια σε ναυπηγεία, ναυτιλιακές και πετρελαϊκές εταιρίες. Θα ‘χα γίνει ο σημαντικότερος πιθανώς μεγιστάνας του πετρελαίου στη Μέση Ανατολή αν δεν μεσολαβούσαν ο καιροσκοπισμός των Δυνάμεων, οι ήττες των Ελλήνων κι η απληστία του Κεμάλ. Οι Τούρκοι άρπαξαν τη Μικρασία, την Πόλη και τις επιχειρήσεις μου. Έχασα πολλά λεφτά κι απογοητευμένος πια αποφάσισα να παραιτηθώ από τα ανατολικά μου όνειρα.

 

Αν είναι αλήθεια πως κάθε τέλος σηματοδοτεί μιαν αρχή, για μένα το ναυάγιο της Banque de la Seine στάθηκε η αφετηρία της ωραιότερης εποχής της ζωής μου. Ξεκίνησε στα 1924 που παντρευτήκαμε και το Balincourt έγινε το καταφύγιό μας. Τι κρίμα που κράτησε μόλις δέκα οχτώ μήνες!

 

Τη μέρα που σ’ έχασα συνειδητοποίησα τη φρικτή ματαιότητα του βίου μου. Παραιτήθηκα από τις επιχειρήσεις μου, έδωσα τα λεφτά μου για ν’ αγοράσω το καζίνο κι απομονώθηκα στο Μόντε Κάρλο. Η αναμονή του θανάτου συντροφιά με τα γηρατειά και τις αναμνήσεις φαντάζει πιο μεγάλη κι απ΄ την αιωνιότητα. Είναι όμως η μοναδική μου παρηγοριά.

 

Ολοκληρώνω αυτές τις γραμμές με τη σιγουριά του ανθρώπου που ξέρει πως δεν θα διαβαστούν από κανέναν ποτέ. Μόλις πεθάνω θα ριχθούν στην πυρά μαζί με τα υπόλοιπα αρχεία μου, όσα δεν έχουν ήδη καταστραφεί. Τ’ όνομά μου, που ποτέ σου δεν ήθελες για τον εαυτό σου και τα παιδιά σου, θα θαφτεί κάπου στο περιθώριο της ιστορίας. Ίσως να ναι μοιραίο να συμβεί κάτι τέτοιο. Άλλωστε οι άνθρωποι δεν αντέχουν συνήθως τις μεγάλες αλήθειες.

 

Μακάρι να μπορούσα να σε φιλήσω για τελευταία φόρα,

Ζ.Ζ.

Sir Basil Zaharoff»


Facebooktwittergoogle_plusmail

Δες και αυτό


Σχόλια για το “Ο κύριος Ζ.Ζ., μέρος Δ’


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *