Dubium

Just another WordPress site

Η αρχή του κακού, μέρος Β΄


20/10/2012


Nazi-500x362

Ήδη στο πρώτο μέρος αρχίσαμε να ξετυλίγουμε το μακάβριο κουβάρι των ιδεών και των οργανώσεων που ύφαναν τον ιδεολογικό μανδύα του ναζιστικού κινήματος. Σ’ αυτό το μέρος συνεχίζουμε την εξιστόρηση.

Ένας από τους υποστηρικτές του Λιστ, λοιπόν, ο Γιοργκ Λαντς φον Λίμπενφελς, έμελλε να ιδρύσει το Τάγμα των Νέων Ναϊτών, το οποίο είχε ως σύμβολό του μια σβάστικα και ως απώτερο στόχο του τη δημιουργία μιας φυλετικής ελίτ που θα περιφρουρούσε την καθαρότητα του γερμανικού αίματος. Επίσης, ο φον Λίμπενφελς εξέδιδε το εθνικιστικό – αποκρυφιστικό περιοδικό Ostara, του οποίου αναγνώστης υπήρξε και ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ. Ανάμεσα στις ιδέες του Λίμπενφελς, που έβρισκε κανείς αποτυπωμένες στα τεύχη του Ostara, υπήρχαν ήδη όλες οι μελλοντικές πιθανές «τελικές λύσεις» του προβλήματος των κατώτερων φυλών: υποδούλωση, εξορία, μαζική εξολόθρευση.

Ωστόσο, καθώς τα χρόνια περνούσαν, κάποιοι από τους οπαδούς του Λιστ και του Λίμπενφελς αισθάνονταν ολοένα και πιο επιτακτικά την ανάγκη να κάνουν κάτι πρακτικότερο σε πολιτικό επίπεδο. Με αυτό το σκοπό ιδρύθηκε στα 1912 η Germanenorden (γερμανικό τάγμα). Στην προσπάθειά του να στρατολογήσει νέα μέλη, κατά τη διάρκεια του Α’ Π.Π., ο αρχηγός του τάγματος Χέρμαν Πολ ήρθε σε επαφή με την εξωτική προσωπικότητα του «βαρόνου» Ρούντολφ φον Σεμπότεντορφ. Μετά από μια εσωτερική διάσπαση στο τάγμα, ο «βαρόνος» εξελίχθηκε σε επικεφαλής του σχισματικού τμήματος στη Βαυαρία. Επρόκειτο για έναν πολυταξιδεμένο άνθρωπο με μυθιστορηματική εμπλοκή σε ανατολικές μυστικιστικές σχολές, εταιρίες αλλά και μυστικές υπηρεσίες. Ο Σεμπότεντορφ είχε επινοήσει για τον εαυτό του μιαν ευγενική καταγωγή, όπως άλλωστε πολλοί από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας μας.

Στο μεταξύ, καθώς η εξτρεμιστική δράση του τάγματος το είχε θέσει υπό διωγμό, ο βαρόνος υιοθέτησε ως προκάλυμμα την πολιτιστική Εταιρία της Θούλης. Αρχηγός της ήταν ο Βάλτερ Ναουχάους, ένας ακόμα βετεράνος του Μεγάλου Πολέμου που είχε επηρεαστεί από τον μύθο της «πισώπλατης μαχαιριάς», της προδοσίας στα νώτα του μαχόμενου γερμανικού στρατού. Η Θούλη συνεδρίαζε στα δωμάτια του αριστοκρατικού ξενοδοχείου Four Seasons στο Μόναχο. Έμβλημά της μία σβάστικα κι ένα ξιφίδιο. Η αρχαιοελληνική ονομασία της παρέπεμπε στον παγωμένο τόπο καταγωγής των Αρίων, έναν μυθικό παράδεισο στον απώτατο Βορρά.

Η Εταιρία της Θούλης συμμετείχε στην ένοπλη αντίδραση κατά των επαναστατημένων κομμουνιστών στο Μόναχο, στα 1919, διοργανώνοντας μαζί με άλλες ακροδεξιές ομάδες μερικά από τα παραστρατιωτικά Ελεύθερα Σώματα. Ήταν ακόμα έμμεσα συνδεδεμένη με τη δολοφονία του Κουρτ Άισνερ, προέδρου της πρώτης σοσιαλιστικής κυβέρνησης της Βαυαρίας, καθώς ο δολοφόνος του ήταν ένας απογοητευμένος κόμης με εβραϊκή καταγωγή, που προσπάθησε μέσω αυτής της ενέργειας να εξαγνίσει το εβραϊκό του αίμα και να ενταχθεί στην Εταιρία.

 Κατά μία εκδοχή, που υποστηρίζει ο Σεμπότεντορφ στο απαγορευμένο από τους Ναζί βιβλίο του «Πριν έρθει ο Χίτλερ» (1933), η Εταιρία ήταν αυτή που ίδρυσε ουσιαστικά το Κόμμα Γερμανών Εργατών (DAP), προκειμένου να προσελκύσει τις λαϊκές μάζες στον αγώνα κατά των κομμουνιστών και των Εβραίων. Τον Σεπτέμβριο του 1919 ο Χίτλερ εντάχθηκε στο κόμμα και λίγους μήνες αργότερα το μετέτρεψε στο εθνικοσοσιαλιστικό NSDAP. Και για να ολοκληρωθεί αυτή η προκλητική διαδοχή σχέσεων και συμπτώσεων, στα 1924, μετά το αποτυχημένο ναζιστικό «πραξικόπημα της μπυραρίας», ο δολοφόνος του Άισνερ έδωσε τη θέση του στον Χίτλερ, στο κελί με τον αριθμό 70 της φυλακής Stadelheim.

Τα πρώτα βήματα του NSDAP εξακολουθούν να αποτελούν μια εξαιρετικά αμφισβητούμενη υπόθεση. Δεν υπάρχει καμία άμεση απόδειξη για τους ισχυρισμούς του Σεμπότεντορφ, ο οποίος δεν θα δίσταζε να κατασκευάσει εκ των υστέρων μια ιστορία για να προβληθεί στα μάτια των νέων κυριάρχων της Γερμανίας. Πάντως πολλά από τα μέλη της Θούλης προσχώρησαν όντως στο νεότευκτο κόμμα, ενώ η έδρα της στο Four Seasons φιλοξενούσε συχνά μετέπειτα διάσημους ναζιστές όπως ο Ρούντολφ Ες και ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ. Ωστόσο, ανεξαρτήτως της ιστορικής διαμάχης, αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία για την ιστορία μας είναι πως το NSDAP υιοθέτησε αναμφισβήτητα μαζί με τα σύμβολα και την ιδεολογία των αποκρυφιστικών οργανώσεων που αναφέρθηκαν. Άλλωστε έκανε σημαία του την πανταχού παρούσα σβάστικα. Έτσι, αυτά που στο δεύτερο μισό του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα αποτελούσαν έκφραση ενός περιθωριακού ακραίου εθνικισμού και φαντασιώσεις κάποιων μυστικιστικών οργανώσεων, εξελίχθηκαν σε κυρίαρχη ιδεολογία ενός ολόκληρου έθνους.

Το δίδαγμα αυτής της ιστορίας είναι απλό και δυστυχώς επίκαιρο. Δεν πρέπει να υποτιμούμε τις περίεργες ιδεολογικές διαδρομές του εκφασισμού της κοινωνίας, την αναβίωση του ρατσισμού, τις περιθωριακές και ανορθολογικές εθνικιστικές απόψεις, την υποκουλτούρα των θεωριών συνωμοσίας. Οι υπόγειοι ιδεολογικοί δεσμοί μεταξύ των θιασωτών τους έχουν γίνει αρκετά εμφανείς και στην ελληνική περίπτωση. Στη χώρα μας κάποιοι από τους ανθρώπους που υποστηρίζουν παρόμοιες θέσεις είναι ήδη βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου. Ούτε όμως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη νέα κατάσταση αποκλειστικά με ορθολογικά, πολιτικά κριτήρια. Η πολυπλοκότητα των αιτιών και των επιδράσεών της πρέπει να κατανοηθεί σε βάθος προκειμένου να δοθούν οι κατάλληλες απαντήσεις. Και γρήγορα, πριν να είναι πολύ αργά…

Ρίζος Καϊάφας


Facebooktwittergoogle_plusmail

Δες και αυτό


Σχόλια για το “Η αρχή του κακού, μέρος Β΄


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *