Dubium

Just another WordPress site

Η ακτινογραφία ενός εμφυλίου, μέρος γ’


22/09/2013


syria-civil-war-10

Συνέχεια από το δεύτερο μέρος

Η κυριότερη όμως χώρα που υποστηρίζει τους αντικυβερνητικούς και θα στηρίξει ενδεχόμενη στρατιωτική επέμβαση είναι οι Η.Π.Α. Οι σχέσεις Η.Π.Α και Συρίας ποτέ δεν υπήρξαν ιδιαίτερα καλές. Κατά τον Ψυχρό πόλεμο η Συρία είχε φιλοσοβιετική στάση ενώ οι αραβοϊσραηλινές σχέσεις και οι αραβοϊσραηλινοί πόλεμοι πάντα αποτελούσαν ανασταλτικό παράγοντα. Επίσης σημαντικό παράγοντας στις κακές τους σχέσεις είναι ότι εδώ και δεκαετίες η Συρία είναι στον κατάλογο των χωρών που σύμφωνα με τις Η.Π.Α υποθάλπουν και προωθούν την τρομοκρατία. Επιπλέον, τις Η.Π.Α ανησυχεί το χημικό οπλοστάσιο της Συρίας και οι σχέσεις της με τη λιβανέζικη Χεσμπολάχ, θεωρώντας και τα δύο αυτά στοιχεία επικίνδυνα για τον στενό της σύμμαχο το Ισραήλ. Τέλος, οι φιλικές (ίσως και πολύ παραπάνω) σχέσεις της Συρίας με τη Ρωσία και κυρίως το Ιράν είναι ένας επιπλέον λόγος που η Ουάσινγκτον θα ήθελε τον Άσσαντ να χάνει την εξουσία προς όφελος ενός καθεστώτος που θα όφειλε πολλά στη βοήθεια των Η.Π.Α (χωρίς αυτό να είναι σίγουρο ότι θα ισχύσει από πλευράς ισλαμιστών όπως ακριβώς συνέβη στη Λιβύη). Γύρω από την στάση προς τον συριακό εμφύλιο και κυρίως γύρω από την στρατιωτική επέμβαση έχει παιχτεί ένα σκληρό διπλωματικό ‘’πόκερ’’ (όπως αρέσκονται πολλοί δημοσιογράφοι να λένε). Αυτό έχει ενταθεί μετά την επίθεση με χημικά εναντίον αμάχων στην περιοχή Ghouta κοντά στη Δαμασκό στις 21 Αυγούστου, με τα θύματα να κυμαίνονται από 281 έως 1729 (ανάλογα την πηγή πληροφόρησης), μέχρι τώρα πάντως δεν έχει εξακριβωθεί ποια πλευρά εξαπέλυσε την επίθεση. Η κυβερνητική πλευρά (όπως και η Ρωσία) δηλώνει πως η επίθεση έγινε από τους αντικυβερνητικούς με σκοπό να προκαλέσουν την στρατιωτική εμπλοκή της Δύσης. Υπενθυμίζω ότι από τον Αύγουστο του 2012 οι Η.Π.Α είχαν δηλώσει ότι η χρήση χημικών όπλων αποτελεί κόκκινη γραμμή για την αμερικάνικη πλευρά. Από την άλλη πλευρά οι αντικυβερνητικοί ισχυρίζονται ότι η επίθεση αυτή αποτελεί έγκλημα του καθεστώτος Άσσαντ. Οι παρατηρητές του Ο.Η.Ε που μετέβησαν στην περιοχή και συνέλλεξαν δείγματα για να τα εξετάσουν δεν μπορούν να προσδιορίσουν με σιγουριά από ποια πλευρά έγινε η χρήση των όπλων αυτών. Πάντως το γεγονός αυτό θυμίζει τα ανύπαρκτα όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ που αποτέλεσαν αφορμή για την στρατιωτική επέμβαση το 2003 ή ακόμα καλύτερα τον βομβαρδισμό της κεντρικής αγοράς του Σεράγεβο (Markale City Market) στις 5 Φεβρουαρίου 1994 και 28 Αυγούστου 1995. Το γεγονός αυτό αποτέλεσε αφορμή ώστε το ΝΑΤΟ να επέμβει στρατιωτικά (υπέρ των Βόσνιων) διεξάγοντας αεροπορικούς βομβαρδισμούς και ναυτικό αποκλεισμό εναντίον των Σερβοβόσνιων. Ποτέ δεν εξακριβώθηκε πλήρως ποια πλευρά προέβη στον βομβαρδισμό της αγοράς αυτής, με το ΝΑΤΟ να επιρρίπτει το έγκλημα αυτό στους Σέρβους. Τελικά το γεγονός αυτό ευνόησε τους Βόσνιους και η πολιορκία της πόλης τελείωσε μετά από σχεδόν 4 χρόνια το ίδιο βέβαια και ο τετραετής αιματηρότατος αυτός εμφύλιος (συμφωνίες του Dayton). Εκτός από πιθανές στρατιωτικές δυσκολίες αλλά και διπλωματικές (λόγω Ρωσίας κυρίως), ο Πρόεδρος των Η.Π.Α Μπάρακ Ομπάμα έχει συναντήσει και πολλές αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας του. Η Βουλή των Αντιπροσώπων αντιτίθεται σε πιθανή στρατιωτική επέμβαση κάτι που μάλλον στηρίζει η Γερουσία, αυτό όμως ίσως δεν είναι τόσο μεγάλο εμπόδιο όσο το έντονο αντιπολεμικό κλίμα μεταξύ των αμερικάνων πολιτών. Ο Πρόεδρος Ομπάμα καλείται να πείσει τους αμερικάνους πολίτες να στηρίξουν μία επέμβαση υπέρ ισλαμιστών μαχητών και της Αλ-Κάιντα, δηλαδή εναντίον αυτών που εδώ και μια δεκαετία πολεμάνε οι Η.Π.Α στα πλαίσια του Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας και οι οποίοι έχουν διαπράξει αποδεδειγμένα κτηνωδίες (δολοφονίες αμάχων, βιασμοί γυναικών, λεηλασίες ιερών) έναντι αμάχων κυρίως Αλαουιτών και Χριστιανών αλλά και Σουνιτών (η συνέντευξη του Έλληνα γιατρού Δημήτρη Μόγνιε στη Μαρία Καρχιλάκη είναι διαφωτιστική επί του θέματος). Εδώ φαίνεται να ξυπνάει και το θρησκευτικό αίσθημα στις Η.Π.Α καθώς τους φαίνεται αδιανόητο να πολεμήσουν υπέρ ισλαμιστών. Πλέον το θέμα της στρατιωτικής επέμβασης δείχνει να έχει παγώσει λόγω εσωτερικών αντιδράσεων που συναντούν Η.Π.Α, Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο αλλά και λόγω των διαφωνιών που εκφράζει η Ρωσία. Σημαντικό είναι και το γεγονός ότι η συριακή κυβέρνηση δέχτηκε διεθνή έλεγχο και παράδοση του χημικού της οπλοστασίου. Πάντως αυτή η εύθραυστη συμφωνία ήδη έχει υποστεί κάποιες παραβιάσεις και από τις δύο πλευρές καθώς σύμφωνα με διάφορα δημοσιεύματα η CIA συνεχίζει να παρέχει όπλα στους αντικυβερνητικούς ενώ η κυβερνητική πλευρά μεταφέρει μέρος του χημικού της οπλοστασίου σε Ιράν και Χεσμπολάχ.

Αντί επιλόγου θα ήθελα να εκφράσω τους προβληματισμούς μου τόσο για το μέλλον της Συρίας όσο και για μία στρατιωτική επέμβαση. Κατ’ αρχήν ως προς το ανθρωπιστικό της υπόθεσης , στη θέα σκοτωμένων ανθρώπων οι δυτικές κοινωνίες πέφτουν σε βαθιά θλίψη, έχουμε νομίζω συνηθίσει να παρακολουθούμε τηλεοπτικά πολέμους και στην τελική ας είναι καλά το Hollywood που μας έχει εξοικειώσει με το αίμα. Οι εικόνες αυτές όμως μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τα Μ.Μ.Ε και τις κυβερνήσεις κατά το δοκούν συνεπώς θα πρέπει να εξετάζουμε όλα τα δεδομένα πριν βγάλουμε κάποιο βιαστικό συμπέρασμα λόγω του σοκ που προκαλούν και τις λεζάντες που τις συνοδεύουν. Ναι είναι κακό να πεθαίνουν άνθρωποι αλλά αυτό που συμβαίνει στη Συρία λέγεται πόλεμος και μάλιστα εμφύλιος, αυτό σημαίνει ότι άνθρωποι θα πεθαίνουν, πόλεις θα καταστρέφονται, η αξιοπρέπεια ανθρώπων θα ποδοπατείται. Ακρότητες όπως σε κάθε πόλεμο έτσι και στο συριακό εμφύλιο έχουν συμβεί από κάθε πλευρά και βεβαίως είναι καταδικαστέες και απάνθρωπες. Όμως η βία και πόλεμος είναι έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες άλλωστε ο πόλεμος είναι η υπέρτατη βία και αποτελεί προσβολή της ανθρώπινης φύσης και λογικής αλλά είναι ένα φαινόμενο που συμβαίνει από τις απαρχές του ανθρώπινου πολιτισμού και θα πρέπει να το εξετάζουμε στα πλαίσια μιας επιστημονικής ουδετερότητας για να εξηγήσουμε τις αιτίες του και να φτάσουμε στη λύση που θα τον σταματήσει. Ως προς την στρατιωτική επέμβαση, όπως η φωτιά δεν σβήνεται με φωτιά έτσι και ο πόλεμος δεν αντιμετωπίζεται με πόλεμο. Το κακό στη Συρία έχει γίνει, 100000 νεκροί, εκατομμύρια πρόσφυγες, υποδομές κατεστραμμένες και μία κοινωνία βαθιά διχασμένη για τα επόμενα χρόνια. Πάντως μετά την υποχώρηση του συριακού καθεστώτος ως προς τα χημικά όπλα η επέμβαση θα εκθέσει πολιτικά τις χώρες που θα την υποστηρίξουν . Το μέλλον της Συρίας προβλέπεται δυσοίωνο και χωρίς πραγματική δημοκρατία όπως πριν τον εμφύλιο όποια πλευρά και αν επικρατήσει όπως άλλωστε έγινε σε Λιβύη και Αίγυπτο. Προσωπικά θεωρώ πως αυτές οι χώρες θα κάνουν ακόμα αρκετά χρόνια να βιώσουν πραγματική δημοκρατία και κοινωνική και οικονομική ευημερία. Η δημοκρατία δεν εμφανίστηκε σε καμία χώρα από το πουθενά, χρειάστηκαν χρόνια έως και αιώνες ώστε το πολιτικό σύστημα να διαμορφώσει μία δημοκρατική παράδοση και πρακτική και οι λαοί να αποκτήσουν δημοκρατική συνείδηση. Αυτό που έχουμε στη Συρία αυτή τη στιγμή είναι ένα απολυταρχικό αλλά κοσμικό καθεστώς από τη μία πλευρά, ενώ η άλλη πλευρά η αντικυβερνητική, πιθανόν να φέρει στην εξουσία ισλαμιστές που θα δημιουργήσουν μια συντηρητική ισλαμική δημοκρατία (κατ΄ ευφημισμόν δημοκρατία) με ότι αυτό συνεπάγεται για τον πολύπαθο συριακό λαό και για την ευρύτερη περιοχή. Και τέλος η Δύση θα πρέπει να αποφασίσει αν επικροτεί και στηρίζει τέτοια καθεστώτα και γενικά μία τέτοια κοσμοαντίληψη που μόνο ανθρωπιστικά ιδεώδη και πρακτικές δεν προωθεί. Ως προς τη λύση; Αυτή θα πρέπει να γίνει μέσα από τους διεθνείς οργανισμούς και σεβόμενη τους διεθνείς κανόνες με στόχο τον τερματισμό του πολέμου. Βασικό είναι να σταματήσουν και οι διάφορες δυνάμεις να ενισχύουν τις δύο πλευρές π.χ με οπλισμό καθώς αυτό παρατείνει τον πόλεμο. Η πορεία της Συρίας προς τη δημοκρατία και την ευημερία δεν μπορεί να περιλαμβάνει καμία από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Το νέο πολιτικό σύστημα στη Συρία θα πρέπει να δομηθεί σε δημοκρατικά και κοσμικά πλαίσια υπό το καθεστώς αξιοκρατίας, ίσων ευκαιριών και κυρίως μακριά από θρησκευτικές και πολιτικές αντιπαλότητες του παρελθόντος και ελεύθερο από εξωτερικούς παράγοντες και επεμβάσεις παντός τύπου. Θα κλείσω με μία προτροπή-συμβουλή προς την ελληνική κυβέρνηση. Μόλις η αμερικάνικη πλευρά δήλωσε έτοιμη να επέμβει στη Συρία (χωρίς απόφαση στα πλαίσια του Ο.Η.Ε) η ελληνική κυβέρνηση δήλωσε έτοιμη να προσφέρει κάθε διευκόλυνση πριν ακόμα της ζητηθεί το οτιδήποτε. Η Ελλάδα γενικότερα αλλά και ειδικότερα σε αυτή την περίοδο που σε όλους τους τομείς η δύναμη και η επιρροή της είναι σε χαμηλά επίπεδα θα πρέπει να στηρίζει κάθε της πράξη στο διεθνές δίκαιο και να ενεργεί στα πλαίσια των αποφάσεων του Ο.Η.Ε και γιατί αυτό προστάζει η διεθνής λογική και νομιμότητα και γιατί το μέλλον είναι απρόβλεπτο.

Σαμαμίδας Κωνσταντίνος


Facebooktwittergoogle_plusmail

Δες και αυτό


Σχόλια για το “Η ακτινογραφία ενός εμφυλίου, μέρος γ’


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *