Dubium

Just another WordPress site

Αυτό που ξεφεύγει: η σκληρότητα


18/04/2016


68.9_rothko_imageprimacy_800_zpsydvabowm

Αν ποτέ γραφόταν ένα βιβλίο, που να αφορούσε την Ελλάδα της κρίσης, θα ΄χε ως τίτλο “Και το θέμα θα ξεφεύγει”. Αυτό το μοτίβο είναι το χαρακτηριστικό της συνθήκης αυτής, το οποίο επαναλαμβάνεται και τώρα, με τραγικό τρόπο, με το προσφυγικό. Εδώ, για να είμαστε ειλικρινείς, το πρόβλημα είναι ευρύτερο, αφορά πολλές χώρες, η κατανομή των ευθυνών είναι, συνεπώς, ευρύτερη και, επίσης, αγγίζει και πεδία που υπερβαίνουν το πολιτικό.

Στην Ελλάδα, όσον αφορά το προσφυγικό, υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο ζήτημα, που αφορά το πώς το αντιμετωπίζουν οι διάφορες πολιτικές τάσεις. Φυσικά, αυτό το συναντάει κανείς και έξω απ΄τη χώρα, αλλά μόνο με την ελληνική περίπτωση θα ασχοληθώ. Το πρόβλημα είναι η εργαλειοποίηση του προσφυγικού.

Σαν παρένθεση να πω ότι με αυτό το κείμενο δεν αφήνω πίσω όσα έγραψα σε προηγούμενο άρθρο. Δεν προσχωρώ σε μια φιλο-κοινοτιστική “λύση” του προβλήματος. Απλά το γράφω για να θίξω μια άλλη πτυχή της προβληματικής αυτής.

Αυτή η εργαλειοποίηση, λοιπόν, το ότι, δηλαδή, το προσφυγικό χρησιμοποιείται ως μέσο για κάτι άλλο, πέραν της λύσης του, από πολιτικούς φορείς, τέμνει εγκάρσια την Αριστερά και τη Δεξιά, την Άκρα Δεξιά και την Άκρα Αριστερά.

Είτε χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση, με σκοπό τη διαπραγμάτευση των νέων μέτρων και της μοίρας του ελληνικού χρέους, είτε από την αντιπολίτευση για να ρίξει την κυβέρνηση, είτε όταν, με το πρόσχημα των “Αγανακτισμένων Πολιτών”, οι ακροδεξιοί επιτίθενται σε πρόσφυγες, για να αποφευχθεί η “ισλαμοποίηση της Ελλάδας”, είτε όταν οι πρόσφυγες καθίστανται ο φορέας ανατροπής της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης, ο οπορτουνισμός και η εργαλειακότητα είναι εκεί. Την ίδια στιγμή συναντάει κανείς έναν άλλο κυνισμό, στην Ε.Ε. αυτή τη φορά, στο λόγο του κ. Μοσκοβισί για παράδειγμα, που δηλώνει ότι το προσφυγικό θα λύσει την κρίση, γιατί οι πρόσφυγες, που ήρθαν απ΄τη Συρία, θα αποτελέσουν το εργατικό δυναμικό της οικονομικής ανάπτυξης της Ευρώπης.

Είναι πασιφανές ότι αυτή η εργαλειακότητα είναι άλλοτε πιο έντονη κι άλλοτε πιο ήπια. Άλλοτε πιο επικίνδυνη κι άλλοτε όχι. Κι έχει άλλο αξιακό background σε κάθε περίπτωση.

Για να κλείνουμε, το αδιέξοδο κάθε εργαλειακής, ηθικολογικής ή μη, σκέψης είναι η τύφλωση. Τύφλωση μπροστά στο σημαντικό μέρος του γεγονότος. Δηλαδή, μετά το κλείσιμο των συνόρων και της συμφωνίας με την Τουρκία, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να μειώσει τη σκληρότητα των συνθηκών των προσφύγων. Σ΄αυτό πρέπει να επιμείνει. Να βελτιώσει τις συνθήκες περίθαλψης και διαμονής των προσφύγων με δομές αλληλεγγύης, εθελοντές κλπ, καθώς και τη φύλαξή τους από αγανακτισμένους ακροδεξιούς, αλλά και να ασκεί έλεγχο για υπόπτους. Και, αναγκαστικά, να τηρήσει τη συμφωνία που υπέγραψε.  Αλλά να επιμείνει σ΄αυτή τη μείωση της σκληρότητας, γιατί αυτό που ξεφεύγει, στην παρούσα στιγμή, είναι η ίδια η σκληρότητα, που δεν έχει να κάνει με τις αμέτρητες ηθικολογικές αναπαραστάσεις της.

Σαν υστερόγραφο, θα πω ότι εγώ τάσσομαι, μαζί με όσα έχω γράψει, και παρά το ότι εγώ δεν θα άντεχα, ψυχικά, να το κάνω, με τις προσπάθειες των λαϊκών ανθρώπων να παραχωρήσουν καλύτερες συνθήκες στους πρόσφυγες και να τονώσουν, πάλι, τον αυτοσεβασμό τους. Φυσικά, δε θα φέρουν αυτοί κάποια λύση στο πρόβλημα, (εδώ δεν είναι σίγουρο πόσο ακόμα θα αντέξουν να το κάνουν αυτό), ούτε, όμως, και κάποιος ελληνικός πολιτικός φορέας. Έτσι κι αλλιώς, όταν το πρόβλημα, στη συνθετότητα του διευθετηθεί, στην Ελλάδα θα έρθει, όπως οι ταινίες, με υπότιτλους, δηλαδή θα περάσει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, στη δημόσια ρητορική.

Γι αυτό κρίνω απαραίτητο να μνημονευθούν αυτοί οι άνθρωποι, που την ίδια ώρα που βρίζουν την κυβέρνηση, την ίδια ώρα παράγουν έργο, γιατί πραγματώνουν την αλληλεγγύη, την ώρα που άλλοι την ευαγγελίζονται και ηθικολογούν.

Δημήτρης Μουταφίδης


Facebooktwittergoogle_plusmail

Δες και αυτό


Σχόλια για το “Αυτό που ξεφεύγει: η σκληρότητα


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *