Dubium

Just another WordPress site

Αναρωτιέμαι


10/12/2013


748636093_1361610227

6 Δεκέμβρη, απόγευμα, ακούω στην τηλεόραση να παίζουν οι ειδήσεις. ”Πορεία μνήμης για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο”. Αν και αποφεύγω να βλέπω ειδήσεις στην τηλεόραση, στέκομαι κι ακούω.

Το ρεπορτάζ συνόδευαν πλάνα από τις πορείες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Οι εικόνες ήταν οι συνηθισμένες: MAT, παιδιά και νέοι, άνθρωποι κάθε ηλικίας, αλλά κυρίως νέοι με πανό στα χέρια. Μέσα στο πλήθος ξεχωρίζει το πλάνο μαθητών-πιτσιρικάδων, οι οποίοι κλωτσάνε με μανία στάσεις του μετρό, ο ένας κρατάει ένα ρόπαλο και σπάει τη γυάλινη προθήκη πίσω απο τη στάση.

Αναρωτιέμαι.

Ποιά χαρά προσφέρει αυτή η ενέργεια σε εσένα που δράς έτσι; Κάνεις μια πορεία για να χάσεις σχολείο; Για να εκτονωθείς; Για να εκφράσεις το μένος σου; Τότε πάρε μια μπάλα και κλώτσα τη. Η πορεία αυτή αν μη τι άλλο θα έπρεπε να είναι ειρηνική. Είναι κάποιου είδους μνημόσυνο στην ψυχή που χάθηκε τόσο νωρίς το 2008 από τα πυρά ενός ανθρώπου που αποφάσισε συνειδητά να αφαιρέσει μια ζωή. ”Θα του δείξω εγώ” είπε και προχώρησε στην πράξη που έμελλε να αποβεί μοιραία.

Εσύ πώς ακριβώς μνημονεύεις τον Αλέξη; Πώς προσπαθείς να συμβάλλεις στην έκλειψη τέτοιων περιστατικών στο μέλλον; Με το να πετάς νεράτζια, να σπάς, να ρημάζεις, να κόβεις την κυκλοφορία του δρόμου για μια ώρα; Τί ουσιαστικό προσφέρεις;

Σήκω από το καναπέ σου, μορφώσου, μάθε και διάδωσε. Αυτός είναι ο τρόπος να πάψουμε να έχουμε κι άλλους Αλέξηδες στη χώρα και στον κόσμο. Η βία και η απάθεια είναι χαρακτηριστικό των ”Κορκονέων”, μη γίνεσαι μέρος αυτού του συνόλου, νιώσε την ανάγκη της ουσιαστικής αλλαγής.

Αναστασία Λαδοπούλου


Facebooktwittergoogle_plusmail

Δες και αυτό


Σχόλια για το “Αναρωτιέμαι


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *